Ψηφοφορίες

Την ερχόμενη Κυριακή 17 τού μήνα, δεν έχει εκλογές μόνο η Ελλάδα. Θα πει κανείς πως αυτό δεν είναι περίεργο, και την προηγούμενη φορά υπήρχαν αρκετές εκλογικές διαδικασίες τόσο στην Ευρώπη όσο και παγκόσμια. Σωστό και δίκιο. Αλλά αυτή τη φορά η ψηφοφορία γίνεται στον άλλο τόπο μου, το Μόναχο. Εντάξει, δεν είναι ακριβώς εκλογές. Δημοψήφισμα είναι με θέμα αν συμφωνούν οι κάτοικοι να επεκταθεί το αεροδρόμιο αποκτώντας και τρίτον διάδρομο για προσγειώσεις απογειώσεις. Μ' αυτή την ευκαιρία όμως, ήρθα σε επαφή με το πώς οργανώνεται μια ψηφοφορία εδώ. Ό,τι ξέρουμε απ' την Ελλάδα το ξεχνάμε και μπαίνουμε σε τελείως άλλες διαδικασίες. Πολύ προχωρημένα πράγματα. Για το θέμα συμφωνούν τα τρία μεγάλα κόμματα της Βαυαρίας, που βρήκαν έναν πρωτότυπο τρόπο να το διαφημίσουν: συνδύασαν τη γερμανική σημαία με τα χρώματά τους και έβγαλαν κοινό διαφημιστικό (μου το άφησαν στο γραμματοκιβώτιο το Σάββατο).

Ευρώ ή Δραχμή

Στην Ελλάδα γίνονται εκλογές και κυρίαρχο ερώτημα προωθείται το Δραχμή ή Ευρώ. Κάποιο κόμμα μάλιστα χρησιμοποίησε παιδάκια βάζοντάς τα να ρωτούν θλιμμένα γιατί η Ελλάδα δεν έχει ευρώ για νόμισμα. Αλήθεια γιατί δεν βάζει το ίδιο ερώτημα στην Αγγλία, τη Δανία ή τη Σουηδία, χώρες κι αυτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης που δεν δέχτηκαν να μπουν στο κοινό νόμισμα για διάφορους λόγους. Γιατί το ευρώ δεν είναι πανάκεια. Το νόμισμα, όποιο κι αν είναι, υπάρχει για να εξυπηρετεί τις συναλλαγές. Το κοινό νόμισμα έχει συγκεκριμένα πλεονεκτήματα και μειονεκτήματα και αν θα το χρησιμοποιήσει μια χώρα ή όχι πρέπει να είναι αποτέλεσμα στάθμισης όλων αυτών. Γιατί τι να το κάνω να έχει η Ελλάδα ως νόμισμα το Ευρώ, να πληρώνει τα δάνειά της σε Ευρώ και συγχρόνως να μην υπάρχει στις τσέπες μας;

Κουίζ

Αργία σήμερα στη Βαυαρία και λέω να βάλω ένα κουίζ. Τι είν' αυτή η καραμέλα; Η λύση του είναι ακριβώς από κάτω. Δεν είναι τίποτα το ιδιαίτερο. Επέστρεψα προχθές από τη βόλτα μου, οι διακοπές ακόμα δεν τέλειωσαν και βγαίνω το πρωί να πάρω κάποια πράγματα από το σουπερμάρκετ της γειτονιάς και το βρίσκω κλειστό. Τι έγινε; Και τότε θυμάμαι: δυο Πέμπτες μετά την Αναλήψεως (των καθολικών) η γιορτή (και αργία) του Κόρπους Κρίστι (για το οποίο έγραψα πέρυσι). Και επανέρχομαι στο κουιζάκι: Αυτή η καραμέλα τι θυμίζει; Γιατί της κάναν το άγαλμα;

a Paris

Ο τίτλος από παλιό βιβλίο γαλλικών που κάναμε όταν ήμουν στο γυμνάσιο. Από τότε έχουν περάσει πολλά χρόνια, αλλά κάποια πράγματα από εκείνη την ηλικία μένουν. Στο Παρίσι λοιπόν βρίσκομαι και κάνω βόλτες και βλέπω πως το «Ελλάς - Γαλλία - Συμμαχία» είναι περίεργο που δυσκολεύεται τόσο στην πραγμάτωσή του. Γιατί υπάρχουν τόσα και τόσα κοινά. Για να μην πω πως εδώ τα βλέπω χειρότερα. Θυμάμαι έν' ανέκδοτο που περνάει κάποιος από διάφορες περιοχές της κόλασης (χωρισμένη ανά χώρα) και ενώ παντού ακούγονται κλαυθμοί και οδυρμοί, στην ελληνική γλέντια και τραγούδια γιατί «μια δεν έχουμε πίσσα, μια χαλάνε τα μαστίγια». Δεν το βρίσκω πρόχειρο να το βάλω, αλλά νάτο, μια αναζήτηση με το θείο γκούγκλη ήτανε.

Ανέκδοτα

Διακοπές έχουμε, για να γράφω δεν προσφέρεται. Έτσι μερικά έτοιμα να μην μένει κανένας παραπονεμένος. Μετά δεκαπενθήμερο η επάνοδος στα κανονικά. Είπαμε.οι Γερμανοί σπάνε τις διακοπές σε κομμάτια. Έτσι, σήμερα είναι του αγίου Πνεύματος για τους δυτικούς και ακολουθούν δυο βδομάδες διακοπές πάλι ενώ στο τέλος του Ιούλη, τελειώνει η σχολική χρονιά και κλείνουν τα σχολεία για έξι βδομάδες. Έτσι, ένας χαιρετισμός τώρα με ανέκδοτα είναι καλός.. Όχι απλά ανέκδοτα, αλλά φιλοσοφημένα. Το πρώτο πώς βλέπουμε τους άλλους (θυμίζει λίγο τον μύθο του Αισώπου με το δισάκι που κρατάει κάθε άνθρωπος στους ώμους του) ενώ το άλλο θα μπορούσε να συμπτυχθεί στη φράση "υπάρχουν και χειρότερα". Αλλά ας αφήσω εγώ τα λόγια, αφού οι ιστοριούλες τα λένε καλύτερα. Καλή διασκέδαση.

Αμόκ

Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο. Παλιότερα το ακούγαμε για διάφορες πόλεις της Αμερικής (ΗΠΑ δηλαδή) αλλά κάποια στιγμή ήρθε και προς Ευρώπη και ειδικά στη Γερμανία που κάθε χρόνο θα συμβεί ένα παρόμοιο επεισόδιο. Κάποιος μαθητής φτάνει οπλισμένος στο σχολείο του κι αρχίζει να πυροβολεί. Συνήθως στο ψαχνό, σπάνια στον αέρα όπως αυτή τη βδομάδα με ένα 14χρονο στο Μέμινγκεν, μια μικρή πόλη, προάστιο 110 χλμ από το Μόναχο. Κινητοποιήθηκε η αστυνομία με ελικόπτερα και λοιπά μέχρι να καταφέρουν να τον κάνουν καλά.

Συνθήκες Εργασίας στη Γερμανία

Ένα γράμμα Έλληνα μετανάστη, εργαζόμενου στη Γερμανία μου στείλανε προχτές. Δεν είναι καινούριο, έχει αναδημοσιευτεί σε διάφορα σάιτ και μπλογκ, αλλά επειδή πιστεύω πως ενδιαφέρει πολλούς και διάφορους ανθρώπους: είτε αυτούς που σκέφτονται να ρθούνε για μετανάστες σήμερα, είτε άλλους που ζηλεύουν το γερμανικό θαύμα. Τα γραφόμενά του είναι αυτά που ακούω κι εγώ, Κι όχι μόνο για τη Γερμανία, αλλά και στην υπόλοιπη Ευρώπη. Γι' αυτό και οι διαδηλώσεις και οι συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας που γίνονται στην Ελλάδα κάνουν εντύπωση στους Ευρωπαίους. Γι' αυτό κι είναι είδηση όταν κάτι παρόμοιο συμβαίνει εδώ (π.χ. τις προάλλες για το Μόναχο ή πρόσφατα στη Φραγκφούρτη).

Δεν ξέρω αν θυμούνται οι παλιοί ή αν έχουν ακουστά οι νεώτεροι τι γινόταν με το ποδόσφαιρο επί χούντας. Πάντως εδώ τη Δευτέρα οι εφημερίδες (ως γνωστόν Κυριακή δεν βγαίνουν) είχαν ΟΛΕΣ (5 - 6 τίτλους που είδα) πρώτο θέμα την ήττα της Μπάγιερν στο Τσάμπιονς Λιγκ, συνοψίζοντας με μια λέξη: «Τραγωδία». Τέτοιες είναι οι τραγωδίες τους!