Ελληνο-Τουρκο-Βαυαρική Ημέρα

Το περασμένο Σάββατο, εκτός απ' τις άλλες γιορτές ήταν και η 7η Ελληνο-Τουρκο-Βαυαρική Ημέρα. Πολλοί οι συνδιοργανωτές, αλλά μάλλον γενικά ψευδεπίγραφη ήταν. Γιατί αυτό; Μα η ελληνική συμμετοχή ήταν απελπιστικά περιορισμένη (στο τμήμα τουλάχιστον που είδα εγώ, γιατί οι εκδηλώσεις ήταν απ' τις 3 το μεσημέρι μέχρι περίπου τα μεσάνυχτα κι εμείς πήγαμε κατά τις 7 και μέχρι τις εννιάμισι που θα άρχιζε προβολή ταινίας, το πρόγραμμα έλεγε πως τα ελληνικά θα ήταν νωρίτερα). Κάποιοι απ' τους μουσικούς (που σύμφωνα με πληροφορίες το ελληνοτουρκικό σχήμα είναι μόνιμο, με τίτλο «καλημέρχαμπα» μια υβριδική λέξη που μ' αρέσει πολύ και την χρησιμοποιώ κάποιες φορές) και λίγοι χορευτές. Όσο δε για την παρουσία ελληνικών πιάτων, ήταν κι αυτή παρούσα με κάτι κουτιά ντολμαδάκια, γίγαντες και πιπεριές, απ' αυτά που προορίζονται για τις ταβέρνες.

Συγκοινωνίες Παρισιού

Έγραφα χθες για το μετρό, ας δούμε σήμερα και τα υπόλοιπα μέσα μεταφοράς του Παρισιού. Το σημερινό Παρίσι λοιπόν διαθέτει εκτός απ' το μετρό και προαστιακό σιδηρόδρομο. Δεν ξέρω πότε ξεκίνησε, αλλά σήμερα υπάρχουν τρεις βασικές γραμμές (A, B, C) με αρκετές διακλαδώσεις προς τις απολήξεις τους. Το σήμα τους κοινό (ακόμα;), σε μαύρο φόντο, ένας κύκλος με γραμμένο μέσα RER.

Μετρό Παρισιού

Για το μετρό του Παρισιού λέω να γράψω σήμερα, αλλά η αρχική φωτογραφία είναι απ' το Μόναχο, απ' την κεντρική του πλατεία, τη Μαρίενπλατς. Γιατί γίνεται αυτό; γιατί και σήμερα θα γκρινιάξω με το Παρίσι. Το θέμα είναι το σήμα. Αυτά που φαίνεται στην παραπάνω φωτογραφία είναι τα ίδια όχι μόνο σε όλο το Μόναχο, αλλά και σε όλη τη Γερμανία. Το πάνω S σε πράσινο φόντο δείχνει πως εκεί είναι σταθμός προαστιακού σιδηροδρόμου (S-bahn) ενώ το κάτω, U σε μπλε φόντο σταθμός του μετρό (U-bahn). Δεν υπάρχει περίπτωση να ψάχνει κάποιος και να μην τα δει (όχι υποχρεωτικά και τα δυο μαζί βέβαια). Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και στο Λονδίνο που το σήμα του μετρό εκεί, οι Λονδρέζοι το έχουν κάνει σουβενίρ και το πουλάνε. Τι γίνεται λοιπόν στο Παρίσι; Ποιο είναι αντίστοιχο σήμα;

Οδοντιατρικά

Όσο βρίσκομαι στη Γερμανία, χρειάστηκα και οδοντιατρικές υπηρεσίες. Και είδα: Πώς είναι στην Ελλάδα; Καμία σχέση. Όχι από τους οδοντογιατρούς καθαυτούς, που μικρές διαφορές έχουν, κι αυτές ως προς το χώρο, αλλά σχετικά με την παροχή απ' τον ασφαλιστικό φορέα. Οι οδοντογιατροί εδώ (όπως και άλλες ιατρικές ειδικότητες) διαθέτουν δυο αίθουσες, δυο καρέκλες, δυο τροχούς κλπ εργαλεία. Κι οι ασθενείς μπαίνουν παράλληλα. Σου κάνει μια αναισθητική, μέχρι σε πιάσει και να μουδιάσεις πάει στον διπλανό. Γραμμή παραγωγής (και σ' αυτόν τον τομέα). Κατά τα άλλα τι να αλλάξει;

Πατατόπιτα

Άλλη μια συνταγή. Αυτή τη φορά δεν πρόκειται για γερμανικό φαγητό, αν και με τα υλικά που έχει πολύ άνετα θα μπορούσε να είναι. Τη βρήκα σε ένα ελληνικό σάιτ από σπόντα και την προσάρμοσα λίγο (μα πολύ λίγο). Μου είχε στείλει η Μαρία μια διεύθυνση με συνταγή για ένα γλυκό. Δεν με ξετρέλανε, αλλά ρίχνοντας μια ματιά σε τι άλλα γλυκά είχε βλέπω τον τίτλο της επόμενης συνταγής που είχε. (πατατόπιτα με μπέικο και ρίγανη). Δεν μου φάνηκε και τόσο γλυκό (και δεν είναι) κι απ' την άλλη η σύνθεση μ' άρεσε. Τη δοκίμασα και μ' άρεσε το αποτέλεσμα. Έτσι την ξαναέφτιαξα μετά από λίγες μέρες και σας την προτείνω και από δω. Έχουμε και λέμε λοιπόν:

Πανηγύρι στο Χωριό

Σαράντα χρόνια πέρασαν από τους Ολυμπιακούς αγώνες του Μονάχου, αυτούς που σημαδεύτηκαν από το αίμα Παλαιστινίων και Ισραηλινών (με τις ευλογίες της γερμανικής αστυνομίας). Για τις ανάγκες στέγασης των αθλητών, όπως ξέρουμε κι απ' τους αγώνες που διοργάνωσε κι η χώρα μας, χρειάζεται να στηθεί ένα ολόκληρο χωριό. Τι χωριό δηλαδή τεράστιο είναι, αλλά έτσι έμεινε να λέγεται. Κι εγώ μένω τώρα στο Ολυμπιακό χωριό του Μονάχου. Σε μια πολυκατοικία με 350 περίπου διαμερίσματα του ενός ή των δύο δωματίων (υπάρχουν και ελάχιστα μεγαλύτερα) και η οποία είναι μια απ' τις πολλές. Ένα κομμάτι του χωριού είναι σήμερα φοιτητούπολη, υπάρχουν δυο εκκλησίες, δυο τράπεζες πεντέξι φούρνοι, δυο σουπερμάρκετ κλπ καταστήματα. Μιας και κλείνουν τα σαραντάχρονα λοιπόν, να μια καλή ευκαιρία να (το) γιορτάσουμε (εδώ έγινε γιορτή για τα 852 χρόνια του Μονάχου, τα 40 που είναι και στρογγυλός αριθμός θ' αφήναμε;) με διάφορα πανηγύρια. Στήθηκαν δυο τέντες για τις ορχήστρες (για περίπτωση βροχής), πάγκοι κλπ και είμαστε έτοιμοι.

Οκτόμπερφεστ 2012

Για το Οκτόμπερφεστ έχω γράψει αρκετές φορές. Έτσι δεν έχω να πω πολλά γι' αυτό. Αλλά να: διάβασα πως ξεκίνησαν τη Δευτέρα οι εργασίες για το στήσιμο του φετινού Οκτόμπερφεστ που αρχίζει στις 22 του Σεπτέμβρη (πάντα είναι δυο βδομάδες και τελειώνει την πρώτη Κυριακή του Οκτώβρη) κι είπα να το ανακοινώσω. Φέτος λέει θα γίνουν διάφορες ανανεώσεις με κόστος κάμποσες χιλιάδες ευρώ. Δυο μήνες και κάτι το στήσιμο για δυο βδομάδες διάρκεια. Δικαιολογημένα λοιπόν οι τιμές εκεί είναι τσιμπημένες (π.χ. η μπίρα ακριβότερη κατά 50% - πάντως ακόμα είναι λιγότερο απ' τη μισή τιμή απ' το Παρίσι)!