Κεντρικοί Σιδηροδρομικοί Σταθμοί.

Σε κάθε πόλη υπάρχουν ένας ή περισσότεροι σταθμοί. Άλλοι είναι σταθμοί τραμ (όχι απλές στάσεις) άλλοι του τρένου. Όμως, σε κάθε μεγάλη πόλη υπάρχει ένας που είναι ο κεντρικός σιδηροδρομικός σταθμός (Hauptbahnhof). Το κτίριό του είναι μεγάλο και επιβλητικό αλλά σε άλλες είναι κουτιά (όπως του Μονάχου) ενώ σε άλλες έχουν μια ιδιαίτερη προσωπικότητα. Σκέφτηκα λοιπόν να μαζέψω φωτογραφίες από τους κεντρικούς σταθμούς διαφόρων πόλεων. Από του Μονάχου έχω ήδη βάλει φωτογραφία στο σχετικό αφιέρωμα. Αφιέρωμα έχει γίνει και για το σταθμό της Στουτγάρδης. Αλλά για λόγους συγκέντρωσης θα βάλω κι εδώ. Και θα προσθέτω και στο μέλλον αυτούς που θα επισκέπτομαι.

Ο Σταθμός της Στουτγάρδης

Ο σταθμός της Στουτγάρδης δεν είναι ούτε τόσο μεγάλος όσο του Μονάχου ούτε τραγουδισμένος. Είναι όμως ένα επιβλητικό κτίριο κάποιων χρόνων. Το σήμα της Mercedes στην κορυφή είναι για να μην ξεχνιόμαστε πως εδώ είναι η έδρα της (γι' αυτό και παντού υπάρχει κάτι από Mercedes. εδώ είναι η έδρα και της Porsche αλλά αυτή δεν έχει βάλει τόσο κραυγαλέα το σήμα της). Είναι κι αυτός Kopfbahnhof δηλ. μοιάζει με μια τσατσάρα που το τρένο χώνεται ανάμεσα στα δόντια της.

Fasching, το Καρναβάλι των Γερμανών

Το καρναβάλι είναι ένα έθιμο που γιορτάζεται παντού. Στη Γερμανία δεν θα γιορτάζεται; Ήδη την περασμένη βδομάδα είχα δει ανακοίνωση στο Μόναχο ότι τα μέσα μεταφοράς θα λειτουργούσαν και κατά τη διάρκεια της νύχτας (και ποιες ώρες) από την Πέμπτη μέχρι σήμερα. Έμαθα πως θα είχε και παρελάσεις, χορούς κλπ στο κέντρο, αλλά δεν πέτυχα να βρεθώ σε κάτι τέτοιο. Εν τω μεταξύ, αυτή τη βδομάδα στη Βαυαρία έχουν διακοπές. Επειδή εμείς στη Βάδη δεν έχουμε (είναι δεύτερη χρονιά, που με απόφαση του ΥΠΕΠΘ, τα ελληνικά λύκεια στη Βάδη - Βυρτεμβέργη δεν έχουν αυτές τις διακοπές και οι μαθητές αντιδρούν με καταλήψεις των σχολείων, κάθε χρόνο) είπαμε με τη Μαρία να μείνουμε στο Μάνχαϊμ αυτές τις μέρες. Από χθες λοιπόν είμαστε σε ένα ξενοδοχείο κοντά στο σχολείο του Μάνχαϊμ.
Μου είχαν πει οι μαθητές, να μην έχω εμπιστοσύνη στις ώρες δρομολογίων των τραμ αυτές τις μέρες λόγω του καρναβαλιού, του φάσινγκ (fasching) όπως λέγεται στα Γερμανικά. (Για γενικότερα θέματα της συγκοινωνίας εδώ καθώς και για το πώς είδα το Μάνχαϊμ θα τα πω σε επόμενα ποστ - να βρω καιρό πρώτα, τώρα τα ζω και δεν προλαβαίνω και να τα γράφω!!!).
Σήμερα, λοιπόν, κάναμε τη βόλτα μας στην πόλη. Περάσαμε και απ΄' το γειτονικό Λούντβιγκσχάφεν που ήταν όλα τα μαγαζιά κλειστά! Μάλλον λόγο του φάσινγκ στο Μάνχαϊμ κι έτσι είπαμε να περάσουμε κι από κει που γινόταν το πανηγύρι, γιατί θα ήταν κρίμα να έχει αναστατωθεί η καθημερινή ζωή της πόλης κι εμείς που βρισκόμαστε εδώ να μην δούμε το τι και το γιατί. Ας, πούμε, από το μεσημέρι και μετά, είχαν αλλάξει τα δρομολόγια του τραμ και σε χρόνο και κάποια και στη διαδρομή που ακολουθούσαν αφού όλα γίνονταν σ' ένα πεζόδρομο απ΄' όπου περνάνε αρκετές γραμμές. Το καρναβάλι δεν είχε παρέλαση ή αυτή είχε ήδη τελειώσει (θα ρωτήσω και θα το βάλω σε σχόλιο). Πάντως ο δρόμος είχε "στρωθεί" με μαγαζάκια διάφορα που πουλούσαν ποτά, φαγητό, ποτά, γλυκά και ποτά. (η επανάλειψη των ποτών είναι γιατί αυτά ήταν κυρίαρχα). Το κάθε μαγαζάκι ή κάθε δεύτερο είχε τη μουσική που προτιμούσε (μάλλον δεν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο είδος που να ακούγεται αυτές τις μέρες) και ο κόσμος ψώνιζε και στεκόταν ν' ακούσει ή να χορέψει μπροστά, στο δρόμο. Προφανώς σ' αυτό συμμετείχαν και τα υπάρχοντα μαγαζιά. Είχε στηθεί κι ένα λούνα παρκ. Οι περισσότεροι ήταν μασκαρεμένοι, άλλος περισσότερο, με στολή, κι άλλος λιγότερο, με ένα καπέλο ή μια περούκα μόνο. Υπήρχαν μασκαράδες κάθε ηλικίας (όχι, δεν είχε παιδάκια την ώρα που πέρασα εγώ - λίγο μετά τις 7).

Κατανόηση Πολιτισμών

Τις ώρες που είμαι στο τρένο, αν δεν ασχολούμαι με τον υπολογιστή, διαβάζω. Έγραφα στο προηγούμενο ποστ για κάποια από τα βιβλία που διάβασα τελευταία. Εδώ θα μου επιτρέψετε να βάλω ένα απόσπασμα από ένα από αυτά. Αυτό με τη Γροιλανδή που έλεγα. Είναι το "Η δεσποινίς Σμίλλα διαβάζει το χιόνι" του Δανού Πέτερ Χόε. Γράφει λοιπόν στη σελίδα 208:
"Κάθε λαός που αφήνει να τον μετρήσουν με κλίμακα επινοημένη από την ευρωπαϊκή επιστήμη θα φαίνεται σαν αγέλη ανθρωποειδών πιθήκων.
Η διαβάθμιση δεν έχει νόημα, Κάθε προσπάθεια σύγκρισης των πολιτισμών με σκοπό να προσδιοριστεί ποιος είναι ο πιο εξελιγμένος δεν θα είναι τίποτα περισσότερο από άλλη μια σκατένια προβολή του μίσους του δυτικού πολιτισμού για τις ίδιες τις σκιές του.
Ένας μόνο τρόπος υπάρχει να καταλάβεις μια άλλη κουλτούρα. Να τη ζήσεις. Να εγκατασταθείς στον χώρο της, να ζητήσεις να σε ανεχτούν ως επισκέπτη, να μάθεις τη γλώσσα. Ίσως τότε να έρθει κάποια στιγμή η κατανόηση.
...
Το να εξηγείς ένα φαινόμενο σημαίνει ν' απομακρύνεσαι από αυτό."

Ηλιοθεραπεία (στη Γερμανία)

Πάντως τον ήλιο τον εκτιμούν ιδιαίτερα. Μόλις βγει ο ήλιος βλέπεις τον κόσμο στους δρόμους να περπατά ή να κάθεται έξω στα καφέ ατενίζοντάς τον, ανεξάρτητα από τη θερμοκρασία. Είχα μάλιστα διαβάσει σε έναν οδηγό ότι στο Μόναχο (δεν ξέρω τι γίνεται στην υπόλοιπη Γερμανία – ο οδηγός ήταν για το Μόναχο) όταν βγάλει ήλιο δεν είναι παράξενο να δεις στο πάρκο ανθρώπους που σχολώντας από το γραφείο, γδύνονται, διπλώνουν επιμελώς το κουστουμάκι ή το ταγιεράκι τους, και κάνουν ηλιοθεραπεία γυμνοί. Μου φάνηκε υπερβολή αλλά να που το είδα κι αυτό. Και η φωτογραφία για του λόγου το αληθές: Νοέμβρης μήνας, γύρω στους 12 – 15 βαθμούς η θερμοκρασία, οριακός ο ήλιος και στους Εγγλέζικους κήπους κι ο κύριος καθότανε στον ήλιο και λιαζότανε!

Μπαλκόνια

Είναι τόση η, αγάπη να το πω, μανία να το πω, δεν ξέρω, για τον ήλιο που η νέα μόδα είναι τα σπίτια να έχουν μπαλκόνι. Και αν μεν είναι νέα κατασκευή στα σχέδια προβλέπεται ένα μπαλκόνι (έστω και μικρό) και είναι εντάξει. Τι γίνεται όμως αν έχω ένα σπίτι κάποιων ετών και τότε που χτίστηκε δεν πρόβλεψαν να ρίξουν ένα μπαλκονάκι? Απλούστατον! Βάζω δυο κοιλοδοκούς και στηρίζω το μπαλκόνι πάνω τους! Είτε τους ανεβάζω από το έδαφος και στηρίζονται περισσότερα από ένα μπαλκόνια είτε τους μπήγω στον τοίχο για το δικό μου το αποτέλεσμα είναι ότι η οικοδομή αποκτά μπαλκόνι. Έτσι γίνεται σχεδόν σε κάθε οικοδομή που ανακαινίζεται αλλά και ανεξάρτητα. Και πολλές φορές μετά το μπαλκόνι κλείνεται και με τζάμι για να χρησιμοποιείται και τις κρύες μέρες του χειμώνα!

Τα Εμποροραφεία

Δεν περίμενα ποτέ να δω τόσα εμποροραφεία (Schneiderei) σήμερα στη Γερμανία. Έχω συναντήσει στο Μόναχο αρκετά κλασσικά ραφτάδικα που πουλούν και τα απαιτούμενα υφάσματα. Δεν ξέρω πόσο δουλεύουν αλλά με καταπλήσσει το ότι υπάρχουν ακόμα. Έχω δει στη Τουρκία πρόσφατα, αλλά στην Ελλάδα είναι κάτι το ξεχασμένο. Κάποτε οι μοδίστρες κι οι ραφτάδες έκαναν χρυσές δουλειές ράβοντας ρούχα για κάθε κοινωνική τάξη. Σήμερα στην Ελλάδα, πάλι χρυσές δουλειές κάνουν αλλά με πιο απλό τρόπο. Τα όποια καταστήματα στυλ «χρυσό ψαλίδι» υπάρχουν, είναι για να διορθώσουν κάτι. Στη Γερμανία φαίνεται ότι ακόμα κρατάει το παλιό πρότυπο.
Σίγουρα στα ραφεία θα κάνουν και μερεμέτια. Αφού υπάρχουν και τσαγκαράδικα. Στην Ελλάδα είχα δει τη μόδα σε στοές Carrefour. Ε, και εδώ σε συγκροτήματα καταστημάτων υπάρχει το αντίστοιχο μαγαζί που επιδιορθώνει παπούτσια, τσάντες κλπ σε συνδυασμό με κατασκευή κλειδιών. Και έχει κίνηση.