Το σημερινό σημείωμα θα ήθελα να έχει ήδη δημοσιευτεί, όμως επειδή δεν προλάβαινα χτες αλλά κι επειδή είπα να μη διασπάσω τη συνέχεια της Λονδρέζικης βόλτας, το ανέβαλα για μια μέρα. Γιατί ήδη τα είχα πάρει απ' όταν είδα στην τηλεόραση (και κάποιες εφημερίδες απ' όσο έμαθα) να πομπεύουνε την πρώτη «ιερόδουλη» (ε, όχι και να την υποβιβάσουνε και να την πούνε και πουτάνα) που βρέθηκε μολυσμένη με τον ιό του έιτζ. Δεν μ' άρεσε καθόλου για διάφορους λόγους. α) Δεν με έπεισε το επιχείρημα πως το κάνουν για να ειδοποιήσουν μερικούς πελάτες. Γιατί 1. Αν έδιναν το διεύθυνση του οίκου ανοχής (προσοχή: όχι του μπουρδέλου, τέτοιες λέξεις απαγορεύονται) θα μπορούσαν να ειδοποιηθούν οι πελάτες. 2. Θεωρώ απίθανο οι πελάτες να θυμούνται πρόσωπα, εκτός κι αν είναι ταχτικοί. β) Δεν είμαι σίγουρος (και δεν ξέρω αν μπορεί να αποδειχτεί ποτέ) πως η κοπέλα ήξερε πως είναι μολυσμένη. γ) Το ότι ήταν αλλοδαπή δεν σημαίνει πως δεν γίνεται να μαθευτεί και στα μέρη της. δ) Κι αυτή είναι θύμα. Κι αυτή έχει πρόβλημα. Κι αυτή από κάποιον άλλον το κονόμησε.
Ζητιάνοι (χρονογράφημα του Βριάρεω)
Πριν από 9 ώρες